Gramatyka angielska

Tworząc Present Perfect Continuous do podmiotu dodajemy “has been” (w trzeciej osobie liczby pojedynczej) lub “have been” oraz czasownika w wersji “ing”. Przykładowym zdaniem Present Perfect Continuous będzie:

Czas Present Simple stosowany jest gdy mówimy o czynnościach powtarzających się, naszych nawykach i zwyczajach, o tym co robimy zawsze, w określonych odstępach czasowych. Nie ma znaczenia w jak dużych odstępach powtarzają się wyrażane przez nas czynności, jeśli zdarzając się więcej niż raz, czas Present Simple jest czasem, który powinien być zastosowany.

Czasy teraźniejsze to stosunkowo najłatwiejszy dział ze wszystkich czasów gramatycznych, przede wszystkim przez małą liczbę opcji do wyboru. Mówiąc o teraźniejszości, mówimy bowiem albo o stałych, powtarzalnych nawykach lub też o rzeczach dziejących się w chwili ich wyrażania.

Zaimki grają dość istotną rolę w gramatyce angielskiej, zapewniają też mówiącemu poprawność mówienia. Wśród tych najpopularniejszych możemy wyróżnić:

Zaimki dzierżawcze odpowiadają na pytanie („czyj?”, „czyje?”, „czyja?”). W odpowiednich osobach mają one następujące wersje:

Do podstawowych zaimków nieokreślonych należą słowa: „some” i jego wariacje, takie jak somebody, something etc. Wariacjom podlega też słowo „any” czyli anything, anyone, etc.

Pod nazwą zaimki osobowe kryje się nic innego jak tylko osoba. W wersji mianownikowej(odpowiadającej na pytania „kto?”, „co?”) osoba ma następujące wersje:

Polskie czasowniki zwrotne to te gdzie po czasowniku dodajemy od razu wyrazy: siebie, sobie, sobą, się. W odróżnieniu do polskich, te angielskie mają inną formę przy każdej osobie, forma zmienia się też kiedy przechodzimy na liczbę mnogą. Tak samo jak w języku polskim, zaimek zwrotny w zdaniu dodajemy zawsze po orzeczeniu.

Podmiotem zdania określamy jego część odpowiadającą na pytanie „kto?”, „co?”. Tak zwane pytania o podmiot to takie pytania, gdzie udzieloną odpowiedzią będzie właśnie podmiot. To jednocześnie wyjątek od stosowania operatora.

Umiejętność poprawnego formułowania pytań jest w języku angielskim umiejętnością nieodzowną. Bez poprawnie sformułowanych pytań nie ma mowy o swobodnej komunikacji, interakcji czy jakiejkolwiek rozmowie.

W przypadku kiedy w zdaniu stoi czasownik „to be” (w możliwych formach am/is/are/was/were) pytania tworzymy stosując tzw. zabieg inwersji. Polega on na odwróceniu miejsca orzeczenia i podmiotu.

Podczas kiedy Brytyjczyk powie „I have got a car” (mam samochód), to samo zdanie wypowiedziane przez Amerykanina będzie brzmiało „I have a car”. Uproszczona amerykańska forma niby niczym nie różni się od tej brytyjskiej, ma ona jednak diametralne znaczenie przy zadawaniu pytań.

Czasowniki modalne to ulubiona część większości osób uczących się języka. Niezależnie od osoby mają zawsze tą samą, nieodmienną formę, za nimi zawsze stoi czasownik w formie bezokolicznika. Oszczędza to myślenia o tym jak powinien w danej osobie wyglądać czasownik.

Pytania z operatorem „to do” to najczęstsze z tworzonych w języku angielskim pytań. Pytania takie dotyczą zdań, gdzie orzeczenie jest czasownikiem akcji, wyraża czynność a nie opis osoby czy sytuacji. To właśnie wtedy, w przypadku zadania pytania, operatorem będzie „to do”.

Do pozostałych zdań, charakterystycznych dla mowy zależnej należą rozkazy i wykrzykniki. Zarówno jedne jak i drugie mają specyficzne sposoby tworzenia, niekoniecznie podobne do pozostałych, tzw. typowych zdań w mowie zależnej.

Mowa zależna, czyli opowiadanie o czyjejś wypowiedzi czy rozmowie podlega tzw. następstwu czasów. Oznacza to, iż - relacjonując czyjeś słowa – cofamy o jeden czas, w stosunku do czasu w jakim zostało wypowiedziane zdanie początkowe.

Pytania w mowie zależnej nigdy nie mają charakteru pytającego, zawsze pozostają w formie twierdzącej.

Kiedy zmieniamy mowę czynną na zależną, relacjonując czyjąś wypowiedź, oprócz następstwa czasów musimy wprowadzić tzw. zmiany dodatkowe. Mowa zależna wymaga zmiany niektórych przysłówków czy zaimków, tak aby całość dostosować do następstwa czasów. Zmiany zależne są od tego kto jest autorem danej wypowiedzi, czy ma ona podane ramy czasowe, kiedy wypowiedź ma miejsce i jak dużo czasu upłynęło od wypowiedzenia pierwszego zdania.

Reported speech to tzw. mowa zależna. To zdawanie komuś relacji z tego co powiedział ktoś inny. Najczęściej stosowana jest w opowiadaniu o czyichś dialogach czy rozmowach. Poznajemy ją po zwrotach „On/ona powiedział, że” (He said that) i im podobnych. Do najpopularniejszych należą ponadto „he told him/her ”(on powiedział jej, jemu), „he asked” (on zapytał) etc.

List elektroniczny jest dzisiaj praktycznie z zasady nieformalny. Krótki i zwięzły, stawia treść wiadomości znacznie ponad jej formą stylistyczną. Email ma być przede wszystkim szybki i konkretny. Dlatego też pisany jest pełen skrótów gramatycznych i myślowych, większość których uważanych we współczesnym języku za całkowicie poprawne.