Gramatyka angielska

Przymiotniki nie powinny nastręczać wielu trudności uczącym się języka. Niezależnie od formy, liczby i rodzaju rzeczownika mają zawsze jedną formę. Najczęściej poprzedzają rzeczownik, wtedy stają między nim a przedimkiem np.:

Przymiotnik może łączyć się z różnymi częściami mowy, za każdym razem nadając mu nowe znaczenie. Do najczęstszych połączeń z przymiotnikami należą:

Tak samo jak w języku polskim, angielskie przymiotniki mają swój stopień wyższy i najwyższy. Mają też stosunkowo proste zasady tworzenia, z naprawdę niewielką liczbą wyjątków. Dlatego też stopniowanie przymiotników jest jednym z najłatwiej i najchętniej przyswajanych elementów gramatyki językowej.

Przymiotnik angielski nie podlega zmianie zależnej od czasu czy osobie w jakim się znajduje .

Aby wyrazić równość pomiędzy dwoma rzeczami używając przymiotniki, w języku polskim stosujemy konstrukcję “tak samo… jak”. Jej angielskim odpowiednikiem jest konstrukcja „as…as”, stosowana niemalże tak samo jak ta polska. Za pomocą as…as wyrażamy wszelkie równości, podczas porównywania rzeczy, osób czy też akcji.

Tak samo jak w języku polskim, angielski przysłówek odpowiada na pytanie jak (how). Tworzymy go poprzez dodatnie do przymiotnika końcówki –ly

To gdzie w zdaniu należy umieścić przysłówek zależy od funkcji jaką on spełnia. I tak:

Poza faktem iż przymiotnik odpowiada na pytanie „jaki?”, a przysłówek „jak” jeden od drugiego można odróżnić następująco:

Przysłówki w języku angielskim można podzielić na następujące grupy, zależne od ich znaczenia oraz funkcji w zdaniu:

Przysłówki stopniuje się podobnie jak przymiotniki. W przypadku przysłówków krótkich (jednosylabowych oraz niektórych dwusylabowych) przy tworzeniu stopnia wyższego dodajemy końcówkę – er, a do najwyższego –the i –est.

Przedimki („the”, „a” i „an”) to chyba największa zmora uczących się języka. Nie dość, że zasady ich tworzenia są dość ogólne i mają dużo wyjątków, trudnym jest też wyrobienie sobie przyzwyczajenia dodawania ich w mowie i piśmie do rzeczowników.

Kraje. Zasadą jest, że prosta nazwa kraju nie posiada przedimka. Kraje takie jak Poland, Germany, Canada czy Slovakia itd., „stoją” same, bez określonego czy nieokreślonego przedimka. Nie znaczy to jednak, że tak jest zawsze.

Przedimek niepokreślony czyli „a” lub „an” występuje przed rzeczownikami policzalnymi, występującymi w liczbie pojedynczej. Przede wszystkim stosujemy go kiedy mówimy o rzeczy lub osobie, jednej z grupy lecz nie konkretnej.

Kiedy przed rzeczownikiem stawiamy przedimek „the”, z zasady mówimy o konkretnym przedstawicielu lub rzeczy z danej grupy. Zakładamy, że nasz rozmówca i odbiorca wie o jakiej konkretnie rzeczy lub osobie mówimy.

Są wyrazy, nazwy czy zwroty gramatyczne, które nie wymagają jakiegokolwiek przedimka. Do podstawowych i najpopularniejszych z nich należą:

To stosunkowo łatwa konstrukcja do nauczenia, głównie dlatego, że odmianie podlega wyłącznie jej człon „to be”. Reszta pozostaje niezmieniona niezależnie od osoby. Znając więc odmianę tego czasownika będziemy w stanie bezproblemowo stosować całą konstrukcję. Po „to” zawsze stosujemy bezokolicznik.

O mieszanych trybach warunkowych mówimy jeśli dwie części trybu odnoszą się do dwóch różnych okresów czasowych. W języku angielskim, do najczęściej występujących struktur i relacji czasowych należą:

Tryb warunkowy zero, inaczej zwany conditionalem zero pokazuje bezpośrednią relację między codziennymi, powtarzalnymi wydarzeniami. Pokazuje, że jeśli coś się dzieje, zawsze ma to swoje bezpośrednie, powtarzalne konsekwencje lub coś jest z tym wydarzeniem związane.

Tryb warunkowy jeden, zwany conditionalem pierwszym określa jednorazową relację między dwoma wydarzeniami. Pokazuje, że jeśli coś się zdarzy będzie to miało swoje jednorazowe konsekwencje. W przeciwieństwie do conditionala zero, nie mówimy tutaj o zdarzeniach powtarzalnych, jedynie o jednorazowej zależności.

Tryb warunkowy drugi, zwany inaczej conditionalem 2 to tzw. tryb przypuszczający. Stosowany jest wyłącznie w przypadku, kiedy opisywana sytuacja jest hipotetyczna i ma małe szanse na realizację. To tzw. „gdybanie”, gdzie możliwości spełnienia tego o czym mówimy są znikome lub równe zeru.