Gramatyka angielska

dział
Znaleziono wszystkich: 78
Czas Present Simple stosowany jest gdy mówimy o czynnościach powtarzających się, naszych nawykach i zwyczajach, o tym co robimy zawsze, w określonych odstępach czasowych. Nie ma znaczenia w jak dużych odstępach powtarzają się wyrażane przez nas czynności, jeśli zdarzając się więcej niż raz, czas Present Simple jest czasem, który powinien być zastosowany.
Present Continuous stosowany jest do wyrażania czynności dziejących się w momencie, gdy o nich mówimy. Jest prosty w konstrukcji, w większości przypadków bywa też pierwszym, który jest nauczany. Używając Present Continuous i mówiąc o teraźniejszości wyrażamy czynności, akcje mające miejsce dokładnie w momencie ich wyrażania.
Present Continuous może być stosowany także do przyszłości kiedy chcemy określić swoje plany lub zamiary. To przyszłość bardziej definitywna i pewna niż ta wyrażana poprzez Future Simple.
Czasy teraźniejsze to stosunkowo najłatwiejszy dział ze wszystkich czasów gramatycznych, przede wszystkim przez małą liczbę opcji do wyboru. Mówiąc o teraźniejszości, mówimy bowiem albo o stałych, powtarzalnych nawykach lub też o rzeczach dziejących się w chwili ich wyrażania.
Present Perfect jest czasem popularnym i powszechnym, jednocześnie dla uczących się jest źródłem największych problemów, głównie dlatego, że nie ma on odpowiednika w języku polskim. Jest trochę czasem przeszłym, trochę teraźniejszym. Odnosi się do przeszłości jak i teraźniejszości, obejmuje czynność która rozpoczęła się w przeszłości, miała jednak swoje reperkusje na teraźniejszości.
Tworząc Present Perfect Continuous do podmiotu dodajemy “has been” (w trzeciej osobie liczby pojedynczej) lub “have been” oraz czasownika w wersji “ing”. Przykładowym zdaniem Present Perfect Continuous będzie:
Past Simple czyli czas przeszły prosty jest stosunkowo prosty w zastosowaniu, posiada jednak wiele nieregularnych form, które trzeba opanować metodą pamięciową. Pocieszeniem może jedynie być fakt, iż czasownik w formie Past Simple jest w każdej osobie w takiej samej formie.
Uczący się angielskiego często narzekają na czas Present Perfect. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż nie ma on bezpośredniego odpowiednika w języku polskim. Trudno jest więc wielu uczącym się zrozumieć, kiedy to właśnie Present Perfect będzie odpowiednim czasem w zdaniu czy wypowiedzi. Nie czując się pewnie, często zastępują go czasem Past Simple, co może być jednak źródłem błędów stylistycznych i gramatycznych.
Past Continuous to tzw. czas przeszły prosty, używany do określenia, iż coś działo się przez określony, dłuższy czas w przeszłości. Przełożony bezpośrednio na język polski, tłumaczony jest na „robiłem, robiłam”. Często, zestawiony z czasem Past Simple akcentuje, że jedna krótka czynność miała miejsce podczas drugiej, znacznie dłuższej.
To tak zwany czas zaprzeszły. Używany po to aby pokazać, która z dwóch przeszłych i zakończonych czynności była pierwsza.
Tzw. czas zaprzeszły ciągły. Korzystamy z niego wtedy, kiedy mówimy o czynności, która trwała, była wykonywana przez dłuższy (określony) czas, zanim zaczęła się inna, kolejna czynność. Czasu tego możemy użyć też wtedy, kiedy dana czynność trwała dokładnie do momentu w którym zaczęła się czynność kolejna. Tak samo jak Past Perfect, wersja Continuous najczęściej zestawiona jest z czasem Past Simple, który wyraża drugą przeszłą czynność.
Za zbyt rozbudowaną i skomplikowaną nazwą kryje się czas prosty, konstrukcyjnie bodajże jeden z najbardziej prostych w całej gramatyce. Future in the Past używamy wtedy jeśli mówimy o czymś, co było już w przeszłości, jednak w momencie wypowiadania przez nas zdania, stanowiło dla nas przyszłość.
To stosunkowo łatwa konstrukcja do nauczenia, głównie dlatego, że odmianie podlega wyłącznie jej człon „to be”. Reszta pozostaje niezmieniona niezależnie od osoby. Znając więc odmianę tego czasownika będziemy w stanie bezproblemowo stosować całą konstrukcję. Po „to” zawsze stosujemy bezokolicznik.
Czas Future Simple czyli przyszły prosty używany jest dla wyrażania przyszłości tzw. nieplanowanej, niepewnej, co do realizacji której nie mamy całkowitej pewności. Future Simple stosujemy do planów, przypuszczeń, rzeczy które mogą nastąpić, nie ma jednak całkowitej pewności co do ich realizacji.
Tak zwany czas przyszły ciągły. Tworzymy go poprzez dodanie do podmiotu zwrotu „will be” plus czasownika w wersji „ing”. Przykładowe zdanie w czasie Future Continuous będzie więc brzmiało:
To tak zwany czas przyszły zakończony. Z czasu Future Perfect korzystamy, kiedy chcemy powiedzieć, że dana czynność będzie w przyszłości zrealizowana, zakończona lub wykonana. To bezpośredni sposób aby powiedzieć, że coś co robimy będzie w określonym przedziale czasu dobiegnie końca.
To tak zwany przyszły czas zakończony w wersji ciągłej. Future Perfect Continuous stosujemy kiedy chcemy zaakcentować, że w konkretnej przyszłości minie określony czas, kiedy dana czynność jest wykonywana.
Kiedy mówimy o czynnościach, które – w przyszłości – mają trwać określony czas lub być wykonywane w pewnym momencie, wtedy używamy czasu Future Perfect Continuous in the Past. Za zbyt rozbudowaną nazwą kryje się sposób na określenie tego co w przyszłości ma zająć określony przedział czasu. Często Future Perfect Continuous in the Past zestawiony jest z Past Simple.
Przymiotniki nie powinny nastręczać wielu trudności uczącym się języka. Niezależnie od formy, liczby i rodzaju rzeczownika mają zawsze jedną formę. Najczęściej poprzedzają rzeczownik, wtedy stają między nim a przedimkiem np.:
Przymiotnik może łączyć się z różnymi częściami mowy, za każdym razem nadając mu nowe znaczenie. Do najczęstszych połączeń z przymiotnikami należą:
Tak samo jak w języku polskim, angielskie przymiotniki mają swój stopień wyższy i najwyższy. Mają też stosunkowo proste zasady tworzenia, z naprawdę niewielką liczbą wyjątków. Dlatego też stopniowanie przymiotników jest jednym z najłatwiej i najchętniej przyswajanych elementów gramatyki językowej.
Przymiotnik angielski nie podlega zmianie zależnej od czasu czy osobie w jakim się znajduje .
Aby wyrazić równość pomiędzy dwoma rzeczami używając przymiotniki, w języku polskim stosujemy konstrukcję “tak samo… jak”. Jej angielskim odpowiednikiem jest konstrukcja „as…as”, stosowana niemalże tak samo jak ta polska. Za pomocą as…as wyrażamy wszelkie równości, podczas porównywania rzeczy, osób czy też akcji.
Tak samo jak w języku polskim, angielski przysłówek odpowiada na pytanie jak (how). Tworzymy go poprzez dodatnie do przymiotnika końcówki –ly
To gdzie w zdaniu należy umieścić przysłówek zależy od funkcji jaką on spełnia. I tak:
Poza faktem iż przymiotnik odpowiada na pytanie „jaki?”, a przysłówek „jak” jeden od drugiego można odróżnić następująco:
Przysłówki w języku angielskim można podzielić na następujące grupy, zależne od ich znaczenia oraz funkcji w zdaniu:
Przysłówki stopniuje się podobnie jak przymiotniki. W przypadku przysłówków krótkich (jednosylabowych oraz niektórych dwusylabowych) przy tworzeniu stopnia wyższego dodajemy końcówkę – er, a do najwyższego –the i –est.
Przedimki („the”, „a” i „an”) to chyba największa zmora uczących się języka. Nie dość, że zasady ich tworzenia są dość ogólne i mają dużo wyjątków, trudnym jest też wyrobienie sobie przyzwyczajenia dodawania ich w mowie i piśmie do rzeczowników.
Kraje. Zasadą jest, że prosta nazwa kraju nie posiada przedimka. Kraje takie jak Poland, Germany, Canada czy Slovakia itd., „stoją” same, bez określonego czy nieokreślonego przedimka. Nie znaczy to jednak, że tak jest zawsze.
Przedimek niepokreślony czyli „a” lub „an” występuje przed rzeczownikami policzalnymi, występującymi w liczbie pojedynczej. Przede wszystkim stosujemy go kiedy mówimy o rzeczy lub osobie, jednej z grupy lecz nie konkretnej.
Kiedy przed rzeczownikiem stawiamy przedimek „the”, z zasady mówimy o konkretnym przedstawicielu lub rzeczy z danej grupy. Zakładamy, że nasz rozmówca i odbiorca wie o jakiej konkretnie rzeczy lub osobie mówimy.
Są wyrazy, nazwy czy zwroty gramatyczne, które nie wymagają jakiegokolwiek przedimka. Do podstawowych i najpopularniejszych z nich należą:
O mieszanych trybach warunkowych mówimy jeśli dwie części trybu odnoszą się do dwóch różnych okresów czasowych. W języku angielskim, do najczęściej występujących struktur i relacji czasowych należą:
Tryb warunkowy zero, inaczej zwany conditionalem zero pokazuje bezpośrednią relację między codziennymi, powtarzalnymi wydarzeniami. Pokazuje, że jeśli coś się dzieje, zawsze ma to swoje bezpośrednie, powtarzalne konsekwencje lub coś jest z tym wydarzeniem związane.
Tryb warunkowy jeden, zwany conditionalem pierwszym określa jednorazową relację między dwoma wydarzeniami. Pokazuje, że jeśli coś się zdarzy będzie to miało swoje jednorazowe konsekwencje. W przeciwieństwie do conditionala zero, nie mówimy tutaj o zdarzeniach powtarzalnych, jedynie o jednorazowej zależności.
Tryb warunkowy drugi, zwany inaczej conditionalem 2 to tzw. tryb przypuszczający. Stosowany jest wyłącznie w przypadku, kiedy opisywana sytuacja jest hipotetyczna i ma małe szanse na realizację. To tzw. „gdybanie”, gdzie możliwości spełnienia tego o czym mówimy są znikome lub równe zeru.
Trzeci tryb warunkowy, zwany też conditionalem trzecim, mimo dość rozbudowanej konstrukcji jest jednocześnie najprostszy w zastosowaniu. To tryb, gdzie mówimy wyłącznie o przeszłości, o rzeczach, które mogły być ale nie zostały zrealizowane. Gdyby jednak były, miałyby swoje określone konsekwencje.
Conditionals czyli tryby warunkowe wykazują bezpośrednie zależności między dwoma czynnościami. Zawsze składają się z dwóch czynności lub akcji między którymi znajduje się łączący je spójnik. W przypadku trybów warunkowych to słowa „jeśli”, „gdyby” lub „kiedy” czyli „if” lub „when”.
Najważniejsze są liczby 1-12, 13-19, dziesiątki, sto, tysiąc, milion, miliard. Reszta to składanka:)
Mówiąc o liczebnikach w języku angielskim mamy przeważnie na myśli liczebniki główne lub liczebniki porządkowe. Liczebniki główne to podstawowe liczby, odpowiadające na pytanie „ile?”. Do takich liczebników zaliczymy m.in.: three (trzy), a hundred (sto) lub eleven thousand (jedenaście tysięcy).
Rzeczowniki najłatwiej podzielić jest na dwie, następujące grupy:
Angielska stronę bierną (passive voice) tworzymy niemalże tak samo jak polską, czyli za pomocą czasownika „to be” oraz formy Past Participle czyli trzeciej formy z tabelki. I tak, strona bierna w określonych czasach będzie wyglądać:
Strona bierna nie jest specjalnie trudnym elementem w gramatyce angielskiej, głównie dlatego, że tworzona jest niemalże według jednej zasady. Najczęściej stosujemy ją w następujących przypadkach:
Zaimki grają dość istotną rolę w gramatyce angielskiej, zapewniają też mówiącemu poprawność mówienia. Wśród tych najpopularniejszych możemy wyróżnić:
Zaimki dzierżawcze odpowiadają na pytanie („czyj?”, „czyje?”, „czyja?”). W odpowiednich osobach mają one następujące wersje:
Do podstawowych zaimków nieokreślonych należą słowa: „some” i jego wariacje, takie jak somebody, something etc. Wariacjom podlega też słowo „any” czyli anything, anyone, etc.
Pod nazwą zaimki osobowe kryje się nic innego jak tylko osoba. W wersji mianownikowej (odpowiadającej na pytania „kto?”, „co?”) osoba ma następujące wersje:
Polskie czasowniki zwrotne to te gdzie po czasowniku dodajemy od razu wyrazy: siebie, sobie, sobą, się. W odróżnieniu do polskich, te angielskie mają inną formę przy każdej osobie, forma zmienia się też kiedy przechodzimy na liczbę mnogą. Tak samo jak w języku polskim, zaimek zwrotny w zdaniu dodajemy zawsze po orzeczeniu.
Umiejętność poprawnego formułowania pytań jest w języku angielskim umiejętnością nieodzowną. Bez poprawnie sformułowanych pytań nie ma mowy o swobodnej komunikacji, interakcji czy jakiejkolwiek rozmowie.
Następne

Nauka języka za granicą