Gramatyka angielska

Trzeci tryb warunkowy, zwany też conditionalem trzecim, mimo dość rozbudowanej konstrukcji jest jednocześnie najprostszy w zastosowaniu. To tryb, gdzie mówimy wyłącznie o przeszłości, o rzeczach, które mogły być ale nie zostały zrealizowane. Gdyby jednak były, miałyby swoje określone konsekwencje.

Conditionals czyli tryby warunkowe wykazują bezpośrednie zależności między dwoma czynnościami. Zawsze składają się z dwóch czynności lub akcji między którymi znajduje się łączący je spójnik. W przypadku trybów warunkowych to słowa „jeśli”, „gdyby” lub „kiedy” czyli „if” lub „when”.

Tak zwany czas przyszły ciągły. Tworzymy go poprzez dodanie do podmiotu zwrotu „will be” plus czasownika w wersji „ing”. Przykładowe zdanie w czasie Future Continuous będzie więc brzmiało:

Za zbyt rozbudowaną i skomplikowaną nazwą kryje się czas prosty, konstrukcyjnie bodajże jeden z najbardziej prostych w całej gramatyce. Future in the Past używamy wtedy jeśli mówimy o czymś, co było już w przeszłości, jednak w momencie wypowiadania przez nas zdania, stanowiło dla nas przyszłość.

To tak zwany czas przyszły zakończony. Z czasu Future Perfect korzystamy, kiedy chcemy powiedzieć, że dana czynność będzie w przyszłości zrealizowana, zakończona lub wykonana. To bezpośredni sposób aby powiedzieć, że coś co robimy będzie w określonym przedziale czasu dobiegnie końca.

To tak zwany przyszły czas zakończony w wersji ciągłej. Future Perfect Continuous stosujemy kiedy chcemy zaakcentować, że w konkretnej przyszłości minie określony czas, kiedy dana czynność jest wykonywana.

Kiedy mówimy o czynnościach, które – w przyszłości – mają trwać określony czas lub być wykonywane w pewnym momencie, wtedy używamy czasu Future Perfect Continuous in the Past. Za zbyt rozbudowaną nazwą kryje się sposób na określenie tego co w przyszłości ma zająć określony przedział czasu. Często Future Perfect Continuous in the Past zestawiony jest z Past Simple.

Czas Future Simple czyli przyszły prosty używany jest dla wyrażania przyszłości tzw. nieplanowanej, niepewnej, co do realizacji której nie mamy całkowitej pewności. Future Simple stosujemy do planów, przypuszczeń, rzeczy które mogą nastąpić, nie ma jednak całkowitej pewności co do ich realizacji.

Mówiąc o liczebnikach w języku angielskim mamy przeważnie na myśli liczebniki główne lub liczebniki porządkowe. Liczebniki główne to podstawowe liczby, odpowiadające na pytanie „ile?”. Do takich liczebników zaliczymy m.in.: three (trzy), a hundred (sto) lub eleven thousand (jedenaście tysięcy).

Rzeczowniki najłatwiej podzielić jest na dwie, następujące grupy:

Angielska stronę bierną (passive voice) tworzymy niemalże tak samo jak polską, czyli za pomocą czasownika „to be” oraz formy Past Participle czyli trzeciej formy z tabelki. I tak, strona bierna w określonych czasach będzie wyglądać:

Strona bierna nie jest specjalnie trudnym elementem w gramatyce angielskiej, głównie dlatego, że tworzona jest niemalże według jednej zasady. Najczęściej stosujemy ją w następujących przypadkach:

Past Continuous to tzw. czas przeszły prosty, używany do określenia, iż coś działo się przez określony, dłuższy czas w przeszłości. Przełożony bezpośrednio na język polski, tłumaczony jest na „robiłem, robiłam”. Często, zestawiony z czasem Past Simple akcentuje, że jedna krótka czynność miała miejsce podczas drugiej, znacznie dłuższej.

To tak zwany czas zaprzeszły. Używany po to aby pokazać, która z dwóch przeszłych i zakończonych czynności była pierwsza.

Tzw. czas zaprzeszły ciągły. Korzystamy z niego wtedy, kiedy mówimy o czynności, która trwała, była wykonywana przez dłuższy (określony) czas, zanim zaczęła się inna, kolejna czynność. Czasu tego możemy użyć też wtedy, kiedy dana czynność trwała dokładnie do momentu w którym zaczęła się czynność kolejna. Tak samo jak Past Perfect, wersja Continuous najczęściej zestawiona jest z czasem Past Simple, który wyraża drugą przeszłą czynność.

Past Simple czyli czas przeszły prosty jest stosunkowo prosty w zastosowaniu, posiada jednak wiele nieregularnych form, które trzeba opanować metodą pamięciową. Pocieszeniem może jedynie być fakt, iż czasownik w formie Past Simple jest w każdej osobie w takiej samej formie.

Present Continuous stosowany jest do wyrażania czynności dziejących się w momencie, gdy o nich mówimy. Jest prosty w konstrukcji, w większości przypadków bywa też pierwszym, który jest nauczany. Używając Present Continuous i mówiąc o teraźniejszości wyrażamy czynności, akcje mające miejsce dokładnie w momencie ich wyrażania.

Present Continuous może być stosowany także do przyszłości kiedy chcemy określić swoje plany lub zamiary. To przyszłość bardziej definitywna i pewna niż ta wyrażana poprzez Future Simple.

Present Perfect jest czasem popularnym i powszechnym, jednocześnie dla uczących się jest źródłem największych problemów, głównie dlatego, że nie ma on odpowiednika w języku polskim. Jest trochę czasem przeszłym, trochę teraźniejszym. Odnosi się do przeszłości jak i teraźniejszości, obejmuje czynność która rozpoczęła się w przeszłości, miała jednak swoje reperkusje na teraźniejszości.

Uczący się angielskiego często narzekają na czas Present Perfect. Wynika to przede wszystkim z faktu, iż nie ma on bezpośredniego odpowiednika w języku polskim. Trudno jest więc wielu uczącym się zrozumieć, kiedy to właśnie Present Perfect będzie odpowiednim czasem w zdaniu czy wypowiedzi. Nie czując się pewnie, często zastępują go czasem Past Simple, co może być jednak źródłem błędów stylistycznych i gramatycznych.